نان یکی از قدیمی ترین غذاهای آماده است و قدمت آن حداقل به دوران نوسنگی باز میگردد. سوابقی از افرادی که مواد دیگری را به نان اضافه میکنند تا طعم آن را بیشتر کنند، در طول تاریخ باستان یافت میشود. به عنوان مثال، یونانیان باستان نان مسطحی به نام پلاکوس داشتند که با چاشنیهای مختلف مانند سبزی، پیاز و سیر مزه دار میشد. همچنین گفته میشود که سربازان داریوش بزرگ روی سپرهای خود نوعی نان میپختند و سپس روی آن را با پنیر و خرما میپوشاندند. محبوبیت پیتزا در ایالات متحده با جامعه ایتالیایی در شهر نیویورک آغاز شد، جایی که پیتزای ناپلی تأثیر اولیهای داشت. اولین پیتزا فروشی در اواخر قرن بیستم در شهر نیویورک ظاهر شد. پس از جنگ جهانی دوم صنعت پیتزا رونق گرفت. به طوری که روستایی بدون پیتزا فروشی به ندرت وجود داشت. سوسیس، بیکن، گوشت چرخ کرده گاو، پپرونی، قارچ و فلفل، تاپینگ های سنتی برای بسیاری از آمریکایی ها آشنا هستند، اما مواد مختلفی مانند آروگولا، پانچتا و ترافل به پیتزاهای آنجا راه پیدا کرده اند. تنوع نیز اغلب به مناطق مختلف کشور گره خورده است، از جمله پیتزای شیکاگو و پیتزای سبک کالیفرنیایی.
یکی از ساده ترین و سنتی ترین پیتزاها، مارگریتا است که روی آن گوجه فرنگی یا سس گوجه فرنگی، موزارلا و ریحان ریخته می شود. افسانه های رایج حاکی از آن است که نام آن به خاطر ملکه مارگریتا، همسر اومبرتو اول، گرفته شده است، که گفته می شود طعم تازه ملایم آن را دوست داشت و همچنین اشاره کرد که رنگ های بالای آن – سبز، سفید و قرمز – متعلق به پرچم ایتالیا است.از طرفی پیتزای رومی اغلب گوجه فرنگی (واردات اولیه قرن شانزدهم) را حذف میکند و از پیاز و زیتون استفاده میکند.